๑۩۞۩๑  طنز پرداز جوان  ๑۩۞۩๑

نامه اول
چه حاجتی به قاصد و پست و پیک؟
عیال نازنین، سلام علیک

با خط و نامه هم اگه بتونم
به خدمتت سلام می‌رسونم

رفتی و دوریتو بهونه کردم
سلام گرم و عاشقونه کردم

دلت که سرد و خسته بود و غم داشت
سلام گرم و عاشقونه کم داشت

هم‌آشیون من تو این لونه‌ای
کفتر جلد بوم این خونه‌ای

پرهاتو چیدم که یه وخ با پرت
پر نکشی پیش پدر مادرت

تو بی‌خبر رفتی و پر خریدی
تا چشم به هم زدم،‌ یه هو پریدی

پر زدی و تو خونه کاشتی منو
دلت اومد تنها گذاشتی منو؟

با این که تو همین دهات و شهری
با من دو ماه آزگاره قهری

نیومد از تو نامه‌ای، کلامی
نه تو پیام‌گیرمون، پیامی

بهم ندادی از موارد ذیل
نه آی‌دی و نه پی‌ام و نه ای‌میل

هیچ نمی‌گی شوهرم الان کجاست؟
تاج سرم، سرورم الان کجاست؟

هیچ نمی‌گی موهاشو کی می‌جوره؟
هیچ نمی‌گی رخت‌هاشو کی می‌شوره؟

هیچ نمی‌گی خورد و خوراکش چیه؟
وصله رخت چاک چاکش چیه؟

دوری تو، پاک خل و دیوونم کرد
بیا و پر بزن به خونه برگرد...

نامه دوم
بخون ولی جواب نامه فوری
عیال نازنین من چطوری؟

تنگه دلم برای قیل و قالت
عزیز من، چطور اصل حالت؟

اون شیر قبلنا، شغالتم نیست
من بمیرم، عین خیالتم نیست

حالا که هیچ، وقتی دوستم داشتی که
محل سگ بهم نمی‌ذاشتی که

همش می‌گفتی: «اومدم اسیری»
هی متلک، همش بهونه‌گیری

جز ویدئو که خونه‌ ننه‌م بود،
خدا وکیلی‌ تو خونه‌‌ات چی کم بود؟

تلخی زندگیت که مثل قند شد
یواش یواش زیر سرت بلند شد

آبی که شد اون دو تا چشم سیات
شدم اسیر چشم و هم چشمیات

با نق نق و غر غر و قهر و آشتی
خونه و زندگی برام نذاشتی

همه‌ا‌ش بکن نکن همه‌ا‌ش تغیر
همه‌‌اش بدی، همه‌ا‌ش ستم، همه‌‌اش غر

با گریه روزمو به شب رسوندی
تا اینکه جونمو به لب رسوندی

گفتی: «می‌رم» اما گرفتم تو رو
اونقده غر زدی که گفتم: «برو...»

...

عزیز من رفته و برنگشته
ببین عزیز، گذشته‌ها گذشته

بیا،‌گذشته گفت‌وگو نداره
که خونه بی‌تو رنگ و بو نداره

بیا دوباره چای تازه دم کن
بساط قیمه و پلو علم کن

بپز از اون کلوچه‌ نوبرت
برای قند و عسلت، شوهرت

زنی که خوب و پاکه، شوهر می‌خواد
خوب می‌دونم جونت واسم در میاد

تا نگی عشقو دست کم گرفتم
ویدئومون رو از ننه‌‌ام گرفتم!

نامه سوم
زندگی مو جنون گرفته، برگرد
جلو چشامو خون گرفته، برگرد

این دفعه دیگه نقل هر سالیت نیست
انگاری که زبون خوش حالیت نیست

حکم تو شلاقه، اگه قاضی‌ام
جیک بزنی، به مرگتم راضی‌ام

مثل یخ، آبت می‌کنم ضعیفه
خونه خرابت می‌کنم ضعیفه

من نه از اون چشم سیات می‌ترسم
نه از ننه‌‌ات، نه از بابات می‌ترسم

هرچی ازت تلخی چشیدم، بسه
تو زندگی هرچی کشیدم، بسه

این دفعه می‌خوام نوکتو بچینم
من نخوامت، کیو باید ببینم

خانوم شدی پیش یه مُشتی فَعله
یابو ورت داشته که یعنی بعله؟

همه‌ا‌ش می‌خوای بگم که «بعله قربان»؟
«جنیفر»ی یا دختر اوتورخان؟

نذار بگم تو کوچه زیرت کنن
یا آبجی‌هام خرد و خمیرت کنن

نذار بگم تو رو تو شر بندازن
نذار بگم نسل‌تو ور بندازن

تا سر شب،‌خلاصه ختم کلام
خودت میای یا خبرت، والسلام!

...

این‌ها رو من از این و اون شنفتم
اما از این حرفا بهت نگفتم

نوشتمش به خواری و به خفت
آخه من و حرف خلاف عفت

می‌خوام بگم اهل بخیه نیستم
مودبم، مثل بقیه نیستم

خسته شدی، د باشه جونم فدات
یه جفت کفش نو خریدم برات

الانه می‌فرستمش، روم سیا
جلدی پاشو، کفشاتو پاکن بیا!

شهین خانم و مهین خانم توی خیابون به هم رسیدن ،بعد از کلی احوالپرسی و چاق سلامتی

شهین خانم پرسید :راستی از دخترت چه خبر؟

دوسالی باید باشه که ازدواج کرده ، از زندگیش راضیه ؟ بچه دار شد؟

مهین خانم یه بادی به غبغب انداخت و گفت :

آره جونم ،این پسره ، شوهرش ، مثل پروانه دور سرش می چرخه ، اون سال اول عروسی که دایم مسافرت بودن ، همه جا رو رفتن دیدن ، عید اون سال هم رفتن اروپا برای من هم یه پالتوی خیلی قشنگ آورده بود ، تو کار های خونه هم نمی گذاره دست از سیاه به سفید بزنه ،وقتی هم که حامله بود دیگه هیچی ، اینقدر بهش می رسید حالا هم که بچه اشون به دنیا اومده تا پوشک بچه رو هم این عوض میکنه ، آره شکر خدا خوشبخت شد بچه ام .

شهین خانم گفت شکر خدا ، ببینم پسرت چیکار میکنه از زنش راضیه !؟

مهین خانم یه آهی کشید و یه پشت چشم اومد که ای خواهر نگو که دلم خونه ، پسر بد بختم هر چی در میاره همش خرج مسافرت این دختره میکنه ، انگار زمین خونه اشون میخ داره اون سال اول که اصلا توی خونه بند نبودن ،اصلا فکر نمیکرد که بابا این بدبخت خرج این همه سفر رو از کجا بیاره ، بعدش هم عیدیه رفتن دبی ،دختره برا ننه اش رفته بود یه پالتو خریده بود ۱۰۰ دلار، پسره شده حمال خونواده زنش، طفلک بچه ام توی خونه عین یه کلفت کار میکنه ،زنه دست از سیاه به سفید نمی زنه ، حامله که شده بود این پسره دیگه رسما شده بود زن خونه،بعد هم که زایمان کرد حتی پوشک بچه اش رو میده این پسر بد بخت عوض میکنه ،
آره خواهر طفلکم بدبخت شد !

فکرم همه‌جا هست، ولی پیش خدا نیست
سجاده زردوز که محراب دعا نیست

گفتند سر سجده کجا رفته حواست؟
اندیشه سیال من ـ ای دوست ـ کجا نیست؟!

از شدت اخلاص من عالم شده حیران
تعریف نباشد، ابداً قصد ریا نیست!

از کمیتِ کار که هر روز سه وعده
از کیفیتش نیز همین بس که قضا نیست

یک‌ذره فقط کُندتر از سرعت نور است
هر رکعتِ من حائز عنوان جهانی‌ست!

این سجده سهو است؟ و یا رکعت آخر؟
چندی‌ست که این حافظه در خدمت ما نیست

ای دلبر من! تا غم وام است و تورم
محراب به یاد خم ابروی شما نیست

بی‌دغدغه یک سجده راحت نتوان کرد
تا فکر من از قسط عقب‌مانده جدا نیست

هر سکه که دادند دوتا سکه گرفتند
گفتند که این بهره بانکی‌ست، ربا نیست!

از بس‌که پی نیم‌وجب نان حلالیم
در سجده ما رونق اگر هست، صفا نیست

به به، چه نمازی‌ست! همین است که گویند
راه شعرا دور ز راه عرفا نیست
منبع: وبلاگ گفتگوی دوستانه

گذشته از طنز بودن مطلب؛ نکات جالبی دارد.

دوست داشتم قبل از رفتنم چندتا نکته و اندرز برای شما داشته باشم، هرچند که می دانم نسل امروز نسبت به هرگونه پند و نصیحتی آلرژی دارد و زود فیوز می پراند. اما خب با تحمل کردن این چند خط، جانتان که بالا نمی آید، ناسلامتی من دارم می میرم. پس خوب و با دقت گوش بدهید:
1. شنگول جان! تو برادر بزرگتر آن دوتای دیگر هستی، پس مراقبشان باش، مرسی. دفعه قبل که آقا گرگه وارد خانه شده بود و تو و منگول را قورت داده بود، من رسیدم و شکمش را پاره کردم و آزادتان کردم. اما از این به بعد من دیگر نیستم. اون قدیم مدیم ها قصه اینجوری بود که آقا گرگه اول صدایش را نازک می کرد و در می زد، شما پا نمی دادید.بعد دستهایش را آردی می کرد، شما پا نمی دادید.بعد سر و صورت و پاهایش را سفید می کرد، شما گول می خوردید و پا می دادید و در را باز می کردید. اما توی این دور و زمانه، عزیزم! گرگ ها اینقدر پر رو شده اند که نه تنها صدا نازک نمی کنند بلکه ادعای مامان شما بودن را هم ندارند و صاف و پوست کنده می گویند که: « لطفاً در را باز کنید؛ من گرگ هستم!» تا اینجایش که جای ترس ندارد. اما من از این می ترسم که شما هم آنقدر بزغاله باشید که حاضر شوید در و دروازه را راحت به روی گرگ باز کنید و نه تنها منتظر منت و التماس و در نهایت حمله آقا گرگه نشوید بلکه خودتان داوطلبانه open door شوید. و توی شکم گرگه افتخار کنید که ما اگر در را باز نمی کردیم، خانه را روی سرمان خراب می کرد!
2. منگول جان، آی بزغاله با توام! 75 درصد نگرانی من بابت تو است. بابت منگل بازی هایی که گهگاه از خودت استخراج می کنی و دیگران را هم با خودت به ته چاه می کشی. یادت نرود که هر گرگ و شغالی پشت در خانه هر بز و بزغاله ای، فقط به یک چیز می اندیشد که آن یک چیز نه اجاق گاز توست، نه النگو و گوشواه و بوق مرمری توست، نه پلی استیشن و انبار علوفه توست و نه چیز دیگری جز تو و آن گوشت خوش مزه ات! به همین خاطر تا وقتی پشت در هست، حاضر است هر شرط و تبصره و IF تو را سه سوت بپذیرد. ولی وقتی در باز شد و چراغ سبز نشان داده شد، هر راننده ای پایش را از روی ترمز بر می دارد و گاز می دهد و گاز می زند(!) یاس منگولا جونم!
3. حبه انگورکم، خوشگل و با نمکم. دختر کوچولو و دوست داشتنی ام. حبه جانم! من از تو فقط خاطره های خوش و قشنگ به یاد دارم.یادت هست اولین سالی که دانشگاه قبول شدی و رفتی، برایم نامه نوشتی: « بزی نشست رو ایوونش، نامه نوشت به مادرش ... .» من همانجا زیر لب گفتم ای ول حبه، دمت جزغال! همین روحیه ات را حفظ کن و بدان گرگها از شاخ تو همیشه می ترسند. امید مامان بزی تویی. مراقب برادرهای دست و پا چلفتی ات هم باش که گافهای جواتی ندهند و اگر روزی رسید که دیدی منگل بازی های منگول و آب شنگولی خوردن های شنگول دارد کار دستت می دهد، باز هم بپر پشت ساعت دیواری وپشت تیک و تاک ثانیه ها مخفی شو.  

از همین امشب خود را در برابر زمستان سرد بیمه کنید.طرح پیش فروش بوسه های داغ شب یلدا با طعم لبو اغاز شد. برای ثبت نام لپتو بیار جلو... ماچ! 

قلمراد زنگ میزنه خونه نامزدش، میگه: عزیزم من لهجه دارم؟

نامزدش میگه: آره. قلمراد میگه: پس من قطع میکنم دوباره میگیرم!

.

.

.

.

.

قلمراد با یه تهرونیه دعواشون میشه،

میبرنشون کلانتری. افسرنگهبان از تهرونیه

میپرسه: اسمت چیه؟ یارو با بیخیالی میگه: فِری...

افسره حسابی چپ و راستش میکنه

میگه: بی پدر فکر کردی اینجا خونه خالست خودمونی شدی؟

گفتم اسمت چیه؟

تهرونیه که حساب دستش اومده بوده میگه:

فریدون قربان!

افسره برمی‌گرده به قلمراد میگه اسم توچیه؟!

قلمراد، یکم فکر میکنه بعد با ترس جواب میده: قُلیدون!

. 

.

.
یارو حس شاعریش گل میکنه به زنش میگه :

ای رنگ لبت قرمز / در قلب منی هرگز 

.

.

حیف نون زنگ می زنه مطب، می گه: متخصص پوست؟

منشی می گه : بله،

حیف نون می گه: پوست بز چند می خرید!؟

.

.

.

.

قلمراد میره خواستگاری بهش میگن

 حرف دلتو بزن ، میگه گشنمه !

.

.

.

.

قل مراد میره دکتر به دکتر میگه :

اقای دکتر از وقتی رفتم دستشوئی دیگه کمرم صاف نشد .

دکتر بهش میگه : عزیزم شما دکمه شلوارو به یقه بلوزت بستی !

.

.

.

زن به شوهر: اگه من ازت جدا شم چی میشه؟

مرد: دیوونه میشم.

زن: نمیری دوباره زن بگیری؟

مرد: والا به دیوونه اعتباری نیست !

.

.

.
.

تجربه نشون داده

وقتی با دوستت دعوات میشه

تازه میفهمی چقدر از اسرار زندگیت با خبر بوده !

.

.

.

.

روباهى داشت با موبایلى شماره میگرفت زاغه از بالاى درخت گفت:

پایین آنتن نمىده بده برات شماره بگیرم!!

روباه تا موبایل رو داد به زاغ

زاغ گفت: این عوض اون قالب پنیری

که کلاس سوم ابتدایى ازم زدی ! عوضی

. 

.

.

شعار بزرگ ژاپنیها:

اگر یک نفر می تواند کاری را انجام دهد,

 تو هم می توانی آن را انجام دهی.

اگر هیچ کس نمی تواند کاری را انجام دهد, تو باید آن را انجام دهی.

نسخه ایرنی این شعار:

اگر کسی می تواند کاری را انجام دهد, اجازه بده آن را انجام دهد.

اگر کسی نمی تواند کاری را انجام دهد,

 چرا ما وقتمان را برای آن تلف کنیم؟!
 

آقای داماد چه کاره هستن؟

توی شرکت پاکسان کار میکنن

اونجا کارشون چیه دقیقا

به سلامت خانواده می اندیشن!

.

.

.
این اس ام اس نیست !

کی میگه جنس مردا خرابه ؟

زن با عصبانیت پای تلفن : “این موقع شب کدوم گوری هستی تو؟!”

مرد : “عزیزم ، اون فروشگاه طلافروشی رو یادته

که از یه انگشتر الماس نشان ش خوشت اومده بود و گفتی برات بخرم

اما من اون روز پول نداشتم ولی بهت گفتم که روزی حتما

 این انگشتر مال تو میشه عزیزم…؟! “

زن با صدای ملایم و خوشحالی بسیار : ” بله عشقم…”

مرد : “من تو رستوران بغل دستیش دارم شام میخورم!”
 

مردی به استخدام یک شرکت بزرگ درآمد. 

 در اولین روز کار خود، با کافه تریا تماس گرفت و فریاد زد: «یک فنجان قهوه برای من بیاورید.» 

صدایی از آن طرف پاسخ داد: «شماره داخلی را اشتباه گرفته ای. می دانی تو با کی داری حرف می ‌زنی؟»  

کارمند تازه وارد گفت: «نه» 

صدای آن طرف گفت: «من مدیر اجرایی شرکت هستم، احمق.»  

مرد تازه وارد با لحنی حق به جانب گفت: «و تو میدانی با کی حرف میزنی، بیچاره.»  

مدیر اجرایی گفت: «نه»  

کارمند تازه وارد گفت: «خوبه» و سریع گوشی را گذاشت.  

به دوستم میگم این اس ام اس چرتو پرتارو واسه من نفرست میگه بدت میاد؟
 پـَـَـ نــه پـَـَــــ نگران قبض تلفنتم!!




دوستم آبله مرغون گرفته رفتم عیادتش میگم وای آبله مرغون  گرفتی؟
میگه پـَـَـ نــه پـَـَــ امشب هالووین می‌خوام مردمو بترسونم !!


با هزار بدبختی و جون کندنی بود رفتم زیره ماشین بعد میگم استارت بزن.میگه استارت ماشینو؟
پ ن پ استارت یک عشق پاک و آسمانی!!

استاد با 9.75 منو انداخته. بهش گفتم ماشینم بیمه داره تو خیابون میری مواظب خودت باش.
 میگه تهدیدم میکنی؟ میگم پ نه پ گفتم دلت برام شور نزنه!!



رفتیم فرحزادخواستیم سفارش بدیم گارسن رو صدا کردیم ...میگه سفارش داشتین؟
پـَـَـ نــه پـَـَــــ دلم برات تنگ شده بود صدات کردم!!!




به دوستم میگم 20 تومن به کارتم بفرست که تو راه گیر کردم.میگه :الآن؟
پَ نه پَ هر وقت داشتی بده!!


سر جلسه امتحان به کناریم میگم داداش برسونیا
میگه تقلب؟
گفتم پـَـَــــ نــه پـَـَــــ مواد که یه وقت خمار نشم!

از راننده اتوبوس میپرسم چقدر شد؟میگه 225 بهش 300 تومن دادم,میگه یه نفری؟
گفتم پـَـَــــ نه پ یک ممیز سی و سه صدم نفرم!

گاهی در جبهه های دفاع از حق در برابر باطل به تابلو نوشته ها، سنگرنوشته ها و لباس نوشته هایی برخورد می کردیم که در بردارنده نوعی طنز و شوخی بود. در این جا گوشه هایی از این تابلو نوشته ها را که بیانگر روحیه رزمندگان سرافراز اسلام در آن شرایط سخت است را با هم می خوانیم: 

1- لبخند بزن دلاور. چرا اخم؟!!
2- لطفا سرزده وارد نشوید (همسنگران بی سنگر) (سنگر نوشته است و خطابش موشها و سایر حیوانات و حشرات موذی هستند که وقت و بی وقت در سنگر تردد می کردند.)
3- مادرم گفته ترکش نباید وارد شکمت شود لطفا اطاعت کنید.
4- مسافر بغداد (خمپاره نوشته شده قبل از شلیک)
5- معرفت آهنینت را حفظ کن و نیا داخل (کلاه و سربند نوشته)
6- ورود اکیدا ممنوع حتی شما برادر عزیز (در اوایل میادین مین می نوشتند و خالی از مطایبه نبود.)
7- ورود ترکش های خمپاره به بدن اینجانب اکیدا ممنوع
8-ورود گلوله های کوچکتر از آرپی چی به اینجا ممنوع (پشت کلاه کاسک نوشته بود)
9- ورود هر نوع ترکش خمی از 60،81،120 و کاتی به دست و پا و سر و گردن و شکم ممنوع می باشد.
10- مرگ بر صدام موجی
11-لبخندهای شما را خریداریم.
12- لطفا پس از رفع حاجت آب بریزید تا کاخ صدام تمیز باشد.
13- ورود برادر ترکش به منطقه ممنوع
14- لطفا وارد میدان مین نشوید.
15- مرگ بر هزاردام این که صدام است.
16- مزرعه نمونه سیب زمینی (تابلو ورودی میادین مین گذاری شده)
17- مشک آهنی (تانکر آب نوشته)
18- من خندانم قاه قاه قاه (این جمله با خط درشت پشت پیراهن شهید مهدی خندان جمعی گردان عمار لشکر 27 نوشته شده بود)
19- من مرد جنگم (الکی من خالی بندم)
20- مواظب باش ترکش کمپوت نخوری (تابلویی بود جلوی در تدارکات در منطقه)
21-نازش نده گازش بده.
22- نامه رسان صدام (خمپاره نوشته شده قبل از شلیک)
23- نزدیک نشوید شخصی است وضو و نماز را باطل می کند. (دمپایی نوشته)
24- نمی تونی لطفا مزاحم نشو (لباس نوشته خطاب به گلوله)
25- نه خسته دلاور
26- ورود افراد متفرقه (منظور پرنده های آهنین توپ و خمپاره) ممنوع
27- ورود ترکش از پشت ممنوع ، مرد آن باشد که از روبرو بیاید
28- نیش زدن انواع عقرب و رتیل ممنوع (چادر نوشته)
29- ورود شیطان ممنوع (تابلو نوشته ای با زغال)
30- وای به روزی که بسیج بسیج بشه
31- لطفا تک نزنید (روی کفش نوشته شده بود)
32- لطفا خالی نبندید (داخل چادر نوشته شده بود)
33- مسافرکش کربلا (لباس نوشته راننده مینی بوس در خط)
34- می خواهیم بریم کربلا...منم میام...جا نداریم... با تاکسی بیا میدان مین
35- وایسا که اومدم (سینه لباس نوشته ای که پشت آن نوشته بود: بدو که می رسی!)
36- ورود اشیاء داغ مخصوصا ترکش ممنوع (لباس نوشته)
37- ورود پاهای متفرقه اکیدا ممنوع (پوتین نوشته پای شهید)
38- هرکس می خواهد حوری های بهشت را ببیند از این طرف برود (تابلویی بود که فلش آن جهت حرکت به خط مقدم را نشان می داد.)
39- هر که زجرش بیش، اجرش بیشتر.
40- همه از من می ترسند، من از لندکروز (روی تریلی نوشته شده بود)



از کتاب فرهنگ جبهه جلد دوم (تابلو نوشته ها) نوشته سید مهدی ف